Własnoręcznie zrobiona torebka na drutach może wyglądać efektownie, a przy prostym fasonie nie wymaga zaawansowanych umiejętności. Pokażę model o wymiarach około 30 × 28 cm, wykonany z dwóch prostokątnych części, z osobno robionymi uchwytami i materiałową podszewką. Po drodze wyjaśnię, jak dobrać włóczkę, obliczyć liczbę oczek, uniknąć rozciągania oraz estetycznie wykończyć całość.
Prosty plan na trwałą dzianinową torebkę
- Włóczka powinna być raczej sztywna, najlepiej bawełniana lub z niewielką domieszką włókien syntetycznych.
- Na model 30 × 28 cm przygotuj około 450-550 m przędzy i druty 4-4,5 mm.
- Zanim zaczniesz, wykonaj próbkę ściegu, ponieważ od niej zależy rzeczywisty rozmiar torebki.
- Dwa prostokątne elementy połączysz szwem bocznym i dolnym, a stabilność poprawi podszewka.
- Dzianinowe uchwyty mogą się rozciągać, dlatego najlepiej wzmocnić je taśmą bawełnianą albo podszyć materiałem.
Jaką włóczkę i druty wybrać do torebki
Do pierwszego projektu wybrałabym bawełnę, bawełnę z akrylem albo sznurek dziewiarski. Takie materiały tworzą dość stabilną dzianinę i nie wyciągają się tak szybko jak miękka wełna. Czysta wełna jest przyjemna w dotyku, ale przy cięższej zawartości torebka może z czasem stracić kształt.
Najbezpieczniejsza będzie włóczka o długości około 160-200 m na 100 g. Na średnią torebkę potrzebujesz zwykle 3 motków, czyli mniej więcej 450-550 m przędzy. Jeśli planujesz szerokie uchwyty, kieszeń albo ozdobny wzór, przygotuj dodatkowy motek.
| Materiał | Co daje | Dla kogo |
|---|---|---|
| Bawełna | Stabilność, wyraźne oczka i łatwe pranie | Najlepsza na codzienną torbę |
| Bawełna z akrylem | Mniejszy ciężar i większa dostępność kolorów | Dobry wybór na początek | Sznurek dziewiarski | Sztywny, dekoracyjny efekt i mocna konstrukcja | Na torebkę miejską lub koszykową |
| Wełna | Miękkość, ciepło i bardziej miękki fason | Na lekką torebkę sezonową |
Sięgnij po druty o rozmiar mniejsze niż sugerowane na banderoli, jeśli dzianina wychodzi zbyt luźna. W przypadku tego projektu sprawdzą się druty 4-4,5 mm, ale ostateczny wybór zależy od naprężenia nici i sposobu robienia oczek. Potrzebne będą również igła z dużym uchem, centymetr, nożyczki, znaczniki oraz materiał na podszewkę.
Próbka i obliczenia przed rozpoczęciem pracy
Próbka nie jest stratą włóczki. To właśnie ona chroni przed sytuacją, w której po kilku godzinach pracy otrzymujesz torebkę dwa razy większą, niż planowałaś. Zrób kwadrat o boku co najmniej 12 cm, wypierz go tak, jak zamierzasz prać gotowy projekt, wysusz na płasko i dopiero wtedy zmierz środek.
W przykładowym wariancie przyjmujemy gęstość 18 oczek i 24 rzędy na 10 cm. Aby uzyskać element szeroki na 30 cm, potrzebujesz około 54 oczek. Jeżeli Twoja próbka ma 20 oczek na 10 cm, nabierz 60 oczek. Najprostszy wzór to:
szerokość w centymetrach × liczba oczek w 10 cm ÷ 10 = liczba oczek do nabrania
Nie przejmuj się, jeśli wynik nie jest liczbą całkowitą. Zaokrąglij go do liczby pasującej do wybranego wzoru. Przy ściegu francuskim możesz zaokrąglić swobodnie, a przy wzorze z powtarzalnym raportem dopasuj liczbę oczek do jego wielokrotności.
Torebka na drutach krok po kroku od pierwszego oczka
Wykonanie przedniej i tylnej części
Na druty nabierz 54 oczka albo liczbę wynikającą z Twojej próbki. Przerabiaj ściegiem francuskim, czyli w każdym rzędzie wykonuj same oczka prawe. Ten wzór jest prosty, nie zwija się na brzegach i tworzy grubszą, dość zwartą powierzchnię.
- Przerabiaj pierwszy element do wysokości około 28 cm, czyli przy przykładowej próbce mniej więcej 67 rzędów.
- Zamknij oczka luźno, aby górny brzeg nie ściągał się.
- Wykonaj drugi prostokąt dokładnie w ten sam sposób.
- Połóż oba elementy na sobie i sprawdź, czy mają identyczne wymiary.
Jeśli chcesz uzyskać bardziej dekoracyjny efekt, możesz zastosować ścieg ryżowy albo prosty wzór warkoczowy. Na pierwszą torebkę nie wybierałabym jednak bardzo ażurowego motywu, ponieważ duże otwory osłabiają konstrukcję i zwiększają rozciąganie.
Uchwyty, które nie rozciągną się po tygodniu
Na jeden uchwyt nabierz 12 oczek i przerabiaj ściegiem francuskim do długości około 45 cm. Zrób dwa identyczne paski. Jeśli torebka ma być noszona na ramieniu, wydłuż każdy uchwyt do 55-60 cm, ale pamiętaj, że gotowa dzianina może się jeszcze rozciągnąć.
Najlepszy efekt daje wszycie od spodu wąskiej taśmy bawełnianej. Taśma nie powinna być naprężona, lecz mieć dokładnie długość uchwytu. Dzięki temu przejmie część ciężaru, a dzianinowy pasek zachowa wygląd. Przy mocowaniu wykonaj podwójny szew w kształcie prostokąta z krzyżykiem, zamiast kilku luźnych wkłuć w jedno miejsce.
Łączenie elementów w gotowy fason
Połóż części prawą stroną do środka i zszyj oba boki oraz dół. Możesz użyć ściegu materacowego, który z zewnątrz jest prawie niewidoczny, albo mocnego ściegu fastrygowego prowadzonego przez całe oczka brzegowe. Zostaw równą szerokość szwu, najlepiej około 1 cm.
Jeśli zależy Ci na płaskiej torbie, na tym etapie wystarczy zszyć narożniki. Bardziej praktyczny będzie jednak mały klin. Złap dolny róg tak, aby szew boczny znalazł się na środku, odmierz 3-4 cm od czubka i przeszyj prostopadle. Powtórz po drugiej stronie. Taki detal zwiększa pojemność i sprawia, że torebka lepiej stoi.
Uchwyty przypnij w odległości około 7-8 cm od bocznych szwów. Przed ostatecznym przyszyciem włóż do środka telefon, portfel i kilka drobiazgów. To prosty test, który pokazuje, czy długość i rozstaw pasków są wygodne.
Podszewka i zamknięcie poprawiają trwałość
Dzianina pracuje pod obciążeniem, dlatego sama piękna powierzchnia nie zawsze wystarczy. Podszewka ogranicza rozciąganie, zabezpiecza wnętrze przed zaczepianiem o oczka i pozwala nosić cięższe rzeczy bez deformowania torby. Przy luźnym splocie traktowałabym ją jako element konstrukcyjny, a nie wyłącznie ozdobę.
Przeczytaj również: Sweterek dla dziewczynki na drutach krok po kroku
Jak uszyć prostą podszewkę
- Zmierz szerokość, wysokość i głębokość gotowej torebki.
- Wytnij dwa kawałki tkaniny o szerokości torebki plus 2 cm na szwy oraz wysokości większej o 2 cm.
- Zszyj boki i dół, zostawiając zapas około 1 cm.
- Wciśnij górny brzeg do środka na około 1 cm i zaprasuj.
- Włóż podszewkę do dzianinowej części lewą stroną do środka.
- Przypnij ją klipsami i przyszyj ręcznie ściegiem krytym tuż pod górnym brzegiem.
Do podszewki możesz dodać kieszonkę o wymiarach około 16 × 12 cm. Wszyj ją przed zamknięciem boków, bo późniejsze przymocowanie jej wewnątrz jest znacznie mniej wygodne. Najlepiej sprawdzi się bawełna średniej grubości, która nie jest ani śliska, ani zbyt sztywna.
Najprostsze zamknięcie stanowi duży zatrzask magnetyczny, ale warto podłożyć pod niego mały kawałek filcu lub dodatkowej tkaniny. Rozkłada on nacisk i chroni materiał przed wyrywaniem. Alternatywą jest zamek wszyty do podszewki albo drewniany guzik z pętelką wykonanymi z włóczki.
Najczęstsze problemy podczas robienia torebki
Najczęściej kłopot zaczyna się od zbyt luźnej dzianiny. Jeśli między oczkami widać duże prześwity, zmień druty na mniejsze o 0,5-1 mm albo wybierz bardziej zwarty ścieg. Samo dodanie podszewki nie naprawi materiału, który od początku jest zbyt wiotki.
- Torebka wychodzi za szeroka - sprawdź próbkę po praniu, a nie tylko przed nim.
- Brzegi falują - naprężenie jest nierówne albo druty są za grube.
- Uchwyty się wydłużają - podszyj je taśmą lub skróć przed ostatecznym montażem.
- Boki nie pasują do siebie - policz rzędy i zmierz oba elementy przed zszyciem.
- Dół traci kształt - dodaj klin, sztywną wkładkę z tworzywa albo podwójną warstwę podszewki.
- Szew jest widoczny - użyj ściegu materacowego i prowadź igłę naprzemiennie pod sąsiednimi nitkami brzegowymi.
Nie wkładałabym do takiej torby ciężkich zakupów, nawet jeśli wygląda bardzo solidnie. Model dzianinowy najlepiej sprawdza się na książkę, okulary, portfel i kosmetyczkę, czyli rzeczy o umiarkowanej wadze. Do większego obciążenia potrzebujesz mocnej podszewki, stabilnego dna i uchwytów przymocowanych również do wewnętrznego wzmocnienia.
Jak zmienić wzór bez przeliczania całej torebki
Najłatwiej modyfikować szerokość i wysokość, pozostawiając tę samą konstrukcję. Dodanie 6 oczek zwiększy szerokość mniej więcej o 3 cm przy próbce 18 oczek na 10 cm. Każde 12 dodatkowych rzędów podniesie element o około 5 cm.
Możesz też wykonać jedną część w kolorze głównym, a górne 6-8 rzędów w kontrastowym odcieniu. Dobrze wygląda również szeroki pas ściegu francuskiego u góry i prosty ścieg gładki na środku, choć ten drugi może się zwijać, dlatego wymaga wykończenia brzegiem.
Jeśli marzy Ci się wersja wieczorowa, zmniejsz wymiary do około 22 × 16 cm, użyj cienkiej włóczki z połyskiem i krótkiego łańcuszka zamiast dzianinowych uchwytów. Na większą torbę miejską zwiększ szerokość do 36 cm, ale wtedy podszewka i wzmocnione uchwyty stają się koniecznością, nie dodatkiem.
Co zrobić, żeby ręcznie robiona torba służyła dłużej
Po zszyciu nie wieszaj torebki od razu na haczyku. Ułóż ją na płasko, delikatnie uformuj i pozostaw do całkowitego wyschnięcia. Jeśli użyłaś bawełny, prasowanie wykonuj przez wilgotną ściereczkę i bez mocnego dociskania, aby nie spłaszczyć oczek.
Przechowuj ją pustą, najlepiej wypchaną miękkim papierem. Dzięki temu boki nie zapadną się, a uchwyty nie będą stale naprężone. Przy praniu trzymaj się zaleceń z banderoli i unikaj suszenia na kaloryferze, bo wysoka temperatura może zmienić wymiary podszewki i dzianiny w różnym stopniu.
Największą różnicę robią trzy rzeczy: zwarta próbka, dobrze podparte uchwyty i podszewka dopasowana bez naprężenia. Gdy zadbasz o te elementy, nawet prosty prostokątny fason wygląda schludnie i naprawdę nadaje się do codziennego używania.
